Torinski konj

U Torinu, 3. januara 1889. Fridrih Niče izašao je iz kuće na adresi Via Karlo Albert, broj 6. Nedaleko od njega, kočijaš elegantne kočije imao je problem sa tvrdoglavim konjem. Uprkos svim njegovim pokušajima, konj je odbijao da se pomeri, te je kočijaš na njega potegao bič. Niče je pritrčao konju i zagrlio ga oko vrata, jecajući, u pokušaju da ga zaštiti i prekine brutalnu scenu. Stanodavac je izašao i uveo ga u kuću. Niče je bez reči i pokreta ležao dva dana, zatim je promrmljao poslednje reči, i nastavio da živi još 10 godina u tišini i demenciji, dok su o njemu brinule majka i sestre. Ne znamo šta se desilo sa konjem.“ Ovako reditelj Bela Tar opisuje početak filma koji pokušava da otkrije šta se, zapravo, dogodilo sa konjem koga je Niče pokušavao da zaštiti. „Torinski konj“ je priča o porodici koja preživljava zahvaljujući ovom konju, i njihovoj sudbini kada ga izda snaga.

Nagrade:

FIPRESCI, Silver Berlin Bear, Berlin International Film Festival, 2011

Režija:

Počevši da se bavi filmom amaterski sa 16 godina, Bela Tar privlači pažnju mađarskih studija već sa svojim ranim radovima. Sa poznatom televizijskom adaptacijom Šekspirovog “Magbeta”, njegov rad dobija prepoznatjiv vizuelni pečat i metafizičku perspektivu, sličnu onoj kod Andreja Tarkovskog. Usledili su njegovi najčuveniji filmovi, kao što su “Proklestvo” i legendarni višečasovni “Satanski tango”, za koji mu je trebalo punih sedam godina da ga dovrši, a zatim i filmovi novijeg datuma “Verkmajsterove harmonije”, “Prolog” i “Čovek iz Londona”...